Midwinter Murders

De donkere dagen voor kerst komen er weer aan. Bij ons betekent dat: avonden op de bank onder een dekentje Midsomer Murders kijken. Dat geef ik gewoon toe.

Dat doen we overigens al heel wat jaren. Midsomer Murders kijken. Met z'n tweëen. Op de bank. Met chocolademelk. Onder een dekentje. In die tijd is er wel het één en ander veranderd.

Er is natuurlijk nog steeds één oudere, degelijke, beheerste, DCI Barnaby en één jongere DS Sidekick wat-is-z'n-naam. Maar dat zijn wel een andere DCI en DS dan 20 jaar geleden.

Er is ook nog steeds een plottwist elke aflevering. Vroeger was de plottwist steevast "haha de ene persoon die overduidelijk onschuldig was heeft het tóch gedaan. Dat zag je vast niet aankomen". De plottwists zijn iets duisterder geworden. De plottwist is tegenwoordig veeleer "haha het hele dorp blijkt een incestueus lustgedreven sekscult onder leiding van de lokale bloemenverkoper. Dat zag je vast niet aankomen".

Nog één laatste ding is anders. Vroeger was het een uitzondering om eens onder een dekentje op de bank te zitten met chocolademelk Midsomer Murders te kijken, dat was dan wel eens lekker. Maar nu we allemaal sinds maart verplicht binnenzitten gebeurt het bij ons veel vaker dat we met z'n 2en op de bank zitten.

Eventjes is dat wel lekker. Op de bank. Terwijl het buiten donker is. Met kaarsjes. Maar het is al sinds maart. En er komen een paar donkere wintermaanden aan. Kerst zullen we dit jaar vrij ingetogen vieren gok ik zo. Geen vuurwerk. Met oud & nieuw niet met een grote groep vrienden oliebollen eten en met onbekende mensen op straat staan fozen. Zoals het hoort. Maar met z'n tweëen, op de bank. Wel met chocolademelk, maar toch.

Ik kan me voorstellen dat er voor sommigen een duistere, eenzame en verdrietige tijd aankomt. Wie ken ik die ik eens kan bellen voor een praatje? En jij?

Maar vergeet ook niet dat na kerst de dagen weer langer worden. Na de winter komt de lente. Er komt een vaccin aan. Na de lockdown gaan we weer naar buiten. Nu nog een donkere winter maar er komt een eind en dan eten we weer alle oliebollen die we opkunnen, dansen we de hokey cokey en staan we te fozen op straat.

Tot die tijd kijken we Midsomer Murders.


Terug naar Dagboek van een Nar

Anneke

  • Nov 17, 2020 10:34:32

Oh, die grijze grauwe dagen ......

Dit gedicht leerde ik op de PA, ik citeerde voor de kinderen alleen de eerste twee coupletten. Dat vond ik al genoeg grauwigheid.

November
Het regent en het is november:
Weer keert het najaar en belaagt
Het hart, dat droef, maar steeds gewender,
Zijn heimelijke pijnen draagt.
En in de kamer, waar gelaten
Het daaglijks leven wordt verricht,
Schijnt uit de troosteloze straten
Een ongekleurd namiddaglicht.
De jaren gaan zoals zij gingen,
Er is allengs geen onderscheid
Meer tussen dove erinneringen
En wat geleefd wordt en verbeid.
Verloren zijn de prille wegen
Om te ontkomen aan den tijd;
Altijd november, altijd regen,
Altijd dit lege hart, altijd.

Van een bos bloemen word ik blij, zeker met zulke uitbundige kleuren.

Plaats een reactie

This site is protected by reCAPTCHA and the Google Privacy Policy and Terms of Service apply.