Persoonlijk yugh getuigen

Avond over persoonlijk getuigen. Wow. Zo'n 90% van de lezers zal ergens halverwege die eerste zin afhaken. Now to business. We hadden gisteravond dus een avond over persoonlijk getuigen. Het idee: we gaan bij elkaar zitten en rakelen een hoop clichés op over hoe christenen in hun leven kunnen laten zien dat ze geloven. De standaard dingen: andere kleding, niet roken, niet drinken. En daarin laten zien dat je heel anders bent. Zodat iedereen je vragen gaat stellen over waarom je dat doet.

Vervolgens komen de echt mooie verhalen. Over hoe we vanuit God volledig relaxed, passievol en gelukkig te leven. En dat het dan regelmatig gebeurd dat een wildvreemde naar je toestapt en zegt: "Hee, jij bent anders en gelukkig. Vertel daar meer over". En hoe we dan enkel maar hoeven uit te leggen dat dat door Jezus komt.

Maar goed. Omdat ik zelf alle bovenstaande dingen nooit meemaak besloten om voor een andere insteek te gaan.

De constatering: we zijn christen en we zijn student. En in die twee levens soms ook twee verschillende personen. En we kunnen het dan een hele avond gaan hebben over hoe we in ons student-zijn zo veel mogelijk christelijke clichés verwerken. We kunnen het ook hebben over waarom die twee verschillen en hoe we in beidde gevallen meer onszelf kunnen zijn.

Goed, nadat we met een filmpje en een serie stellingen (want zo beginnen zulke avonden altijd) begonnen waren en de eerste consternatie (Huh, gaan we het niet hebben over kleding en roken en anders zijn in onze studie) een beetje voorbij was uiteindelijk toch een goede avond gehad. Waar alles gelukkig alsnog loskwam toen we het uiteindelijk alsnog hadden over anders zijn bij je studie.

En in de tussentijd was Jan Oene, naar aanleiding van het gesprek, aantekeningen aan het maken voor het beleid van volgend jaar. Geen idee welke dingen hij relevant vond.

Na afloop met het kandidaatsbestuur nog enkele gepaste gelegenheden besproken voor ons eerste overleg. Zet de whiskey en kaviaar maar klaar, leg de sigaren maar neer. Ik heb er zin in.


Terug naar Dagboek van een Nar