The diamond

Like oil was begotten
From the beauty of nature itself
Through pressure over time heaped

So is transformed the passionate
For eons being heaped with guilt
Into a shadow of itself
A cynic, joyless, lifeless

Passion, where art thou?
Be hidden in the bonds of tears
Could it be regained yet?
From the depth where it slumbered

Yet when the yoke is seen for what it be
It will surface back to thee
Revealing the diamond it hath become
Unbroken, indestructible, transformed

Brilianty reflecting a facet from Heaven itself

Voor de personen die niet weten waar dit over gaat. Dit stukje poëzie gaat over hoe ik één van mijn belangrijkste karaktereigenschappen: enthousiasme kwijtraakte en terugvond. Meh, voornamlijk vond ik het leuk om daarover iets te schrijven in wat oud engels.